Sevme beni,
ama bil ki özledim seni.
Al al yanaklarını, yeşil gözlerini
bir gece gibi sakladım içimde seni .
Hep sana gelmek istedim,,
ama sen her seferinde
elinin tersiyle ittin beni.

Sen arkamdan kelimeleri bıçak gibi savururken,
ben seni kalbimin
en kuytu, en sessiz yerine koydum.
Kıyamadım hayallerimize,
belki bir gün gelirsin diye
beklemekten yoruldum.

Belki de palavraydı sevdam, sana değil,
aşka sevdalıydım.
Sevmeye, sevilmeye,
Belki bir ihtimale,
bir “belki”ye…

Bunları düşüne düşüne
huysuz, çekilmez, nalet bir adama dönüştüm.
Senden önceki
o siyah-beyaz hayata geri döndüm.
Renkleri senden öğrenmiştim,
sensiz hepsi soldu.

Sevdiğim,
geri dön.
Eski yerimizde bekliyorum hâlâ.
Kumral, dalgalı, ince telli rüzgarın ucurdugu saçlarını
Özledim
Ama sen hiçbir zaman umursamadın beni.
Yanına her gelişimde kaçtın,
yüzüstü bıraktın kalbimi.

Sevdiğim,
artık vazgeçiyorum bizden,
hayallerimizden…
Ama bil ki
bir gün dönersin umuduyla
seni hâlâ kalbimin
en derininde,
en güzel yerinde saklıyorum.