I. Kıta

Şimdi git… dönme… ama geriye dönsen yine
inanırım o yeşil gözlerine,
“gel” diye çağıran dudaklarına.
Seni sevmek, insanın kendi kalbini avuçlarında taşıması gibi,
her attığında biraz daha eksilmekti aslında.
Bu vatan toprağı bile şahit
ben nasıl sevdim, nasıl büyüttüm içimde…
Ama artık vazgeçiyorum senden,
bizden,
olamadığımız bütün ihtimallerden.

II. Kıta

Kumral saçlarının bir teline gelse zarar,
yakarım buraları diyar diyar.
Çünkü senin adın geçince bile titrer içimde
çocukluğumdan kalma bütün hatıralar.
Sen bana kıysan da
ben sana kıyamam bilirsin;
zaten kıysam da olmazdi adı aşk


III. Kıta

Sözlerin vardı hani…
Bir gün döner gibi, biraz kalır gibi,
sonra bir anda esip geçen bir rüzgâr gibi.
Ben seni anlamaya çalışırken
sen beni unutmaya başlamışsın meğer…
Şimdi sen söyle sevdiğim:
neden kıydın bana?
Neden vazgeçtin benden,
bizden,
birlikte büyüttüğümüz hayallerden?

IV. Kıta

Ben seni içimde saklayacak yer bulamazken
sen beni sıradan bir gündüze sığdırmışsın.
Gelmediğin her gece biraz daha çöktü içime dünya,
ama adın geçince yine toparladım kendimi,
sanki dönermişsin gibi.
Oysa sen,
bir ihtimalin bile gölgesine uğramaktan yorulmuşsun.
Ben mi?
Ben hâlâ bir tek sesine,
bir tek bakışına,
bütün ömrümü verecek kadar
aşığım sana.